« لحظه ای برای سکوت . . . | Main | جمعه بود، ساعت از هشت شب گذشته بود »

گفته ها، ابراهیم گلستان

گفته ها. ابراهیم گلستان. نشر بازتاب نگار. بهار 1386. 2200 نسخه. 286 صفحه. 3500 تومان.

متن معرفی من بر این کتاب در جشن کتاب را اینجا بخوانید.

خانواده ی گلستان، جذابیت زیادی برایم دارند – و ظاهرا برای خیلی ها این جوری است، حداقل متن معرفی آن ها در ویژه ی نامه ی 40 چراغ در نوروز امسال که این چنین بود. خانواده ای عجیب و غریب که ابراهیم گلستان را دارند، مهم ترین کارگردان قبل از انقلاب در فیلم های مستند، نویسنده و مترجم (اولین کسی که می آید همینگوی و تواین کار می کند در ایران.) نام فروغ فرخزاد با زندگی شان یکی شده (شاد ترین سال های زندگی فروغ در کنار گلستان رغم می خورد: آخرین سال ها تا زمان مرگ.)

و دو فرزند گلستان، هر کدام یکی از مشاهیر فرهنگ ایران بوده و هستند. کاوه گلستان که در عراق روی مین رفت، یکی از دو ایرانی برنده ی جایزه ی پولیتزر، عکاس و فیلم ساز حرفه ای رسانه های جهان. کسی که روز مرگ اش، تلویزیون ایران زیر نویس زد: خبرنگار بی بی سی در عراق روی مین رفت (هیچ وقت تلویزیون را برای این کارش نمی شود بخشید.) و لیلی گلستان، یکی از مشهور ترین و بهترین مترجم های ایران و صاحب گالری گلستان، یکی از گالری های خوب نقاشی تهران.

چند وقتی است که کتاب های گلستان، به تدریج دارند در ایران باز چاپ می شوند. کتاب ها را نشر بازتاب نگار چاپ می کند. موقعیتی تازه برای خوانندگان جوان تر که به گذشته بازگردند و میراث ادبی و فرهنگی گذاشته شان را دوباره نگاهی باندازند.

...

ابراهیم گلستان را با نام فروغ می شناختم. بیشتر با فیلم های ناصر صفاریان (و آن صحنه ی خیره کننده که در کنار هم ایستاده اند این دو و فروغ می خندد و صدا ندارد و بار ها در فیلم تکرار می شود، چقدر دوست دارم آن صحنه را.) بعد ها نوشتن با دوربین درآمد، کتابی که (بر خلاف تمام اعتراض هایی که به آن می شد) دوست اش دارم. خوب، جامعه ی فرهنگ و هنر ایران تن لش است. آقای گلستان هم رودربایستی ندارند با کسی، کوبیده اند توی گوش همه. خوب، حق تان است.

و حالا، آخرین بسته کتابی که دستم رسید، یک نسخه از کتاب گفته ها در آن می درخشید، کتابی که چنگ زدم و حریصانه برگ هایش را بلعیدم و هر کسی که زنگ زد در این یک هفته ی گذشته، یک جایی گوشه و کنایه زدم که کتاب جدید گلستان را دیده ای؟ دیوانه وار خوب است.

کتاب دیوانه وار خوب بود، خسته کننده می شد خیلی جاها، ولی خوب، بهم اجازه می داد فکر کنم و این روز ها فرصت فکر کردن چندان به دستم نمی آید. کتاب خوب بود، چون اجازه می داد به خودم یادآوری کنم چقدر کار مانده انجام شود. کتاب خوب بود، هر چند نثر قدیمی و بعضی چیز هایش زمان گذشته بود، ولی خوب بود: چون می توانستی برایش انرژی مصرف کنی و مثل خیلی کتاب ها نبود که لم بدهی و بخوانی و رد شود و تمام شود و چیزکی مانده باشد توی ذهنت و تمام. کات.

کتاب گفته ها، یک نمونه ی ساده تر از ما چگونه ما شدیم؟ صادق زیبا کلام است که این بار قامت ادبیات و فرهنگ به خود بسته است. ناآرامی ها و تلاطم های ذهنی گلستان، خوب توانسته اند درونم جا باز کنند. و این چیزی است که خوشحالم می کند. واقعا خوشحالم می کند.

سودارو
2007-06-08
چهار و سی و شش دقیقه ی صبح

پیوست: این روز هایی که گذشت، سکوت را دوست داشتم. دلم می خواست همه چیز همان طوری باشد که بود. دلم نمی خواست چیزی تغییر کند. کتاب می خواندم و موسیقی گوش می کردم و به صدای نسیم گوش می کردم. خوب بود، واقعا خوب بود. هر چند سکوت به وبلاگ هم سر زد و این جا هم ساکت شد چند روزی.

پیوست دوم: متن معرفی کتاب گفته ها، یک صد و شصتمین متن معرفی کتاب است که به نوشته ی من در سایت جشن کتاب منتشر می شود.

ارسال نظر

Name:

Email Address:

URL:

Remember personal info?

Comments: (you may use HTML tags for style)